Nəvələr babalarının yolunda

Ana lay­la­la­rı ilə baş­la­yan "və­tən" və "və­tən­pər­vər­lik " an­lam­la­rı, ana­nın özü qə­dər mü­qəd­dəs məf­hum­lar­dır. Heç tə­sa­dü­fi de­yil­dir ki, və­tə­nə "Ana Və­tən" de­yir­lər. Yə­ni ana ilə və­tən an­la­mı ey­ni tu­tu­lur. İn­san­lar­da və­tə­nə olan bağ­lı­lıq və­tən­pər­vər­lik­lə sə­ciy­yə­lən­di­ri­lir. Və­tən­pər­vər­li­yin ta­ri­xi kö­kün­də isə, il­lər uzu­nu möh­kəm­lən­miş olan di­li­nə, tor­pa­ğa, öz adət-ənə­nə­lə­ri­nə bağ­la­nan döv­lət­çi­lik du­rur. Bu döv­lət­çi­lik for­ma­laş­dıq­ca, və­tən­pər­vər­lik də onun­la bə­ra­bər in­ki­şaf edir. Əbə­di­ya­şar Li­de­ri­miz Hey­dər Əli­yev de­miş­dir: "Mil­li mə­də­niy­yə­ti­mi­zi, mil­li ənə­nə­lə­ri­mi­zi, ta­ri­xi­mi­zi bil­mə­yən gənc, və­tən­pər­vər ola bil­məz!"

Mərd in­san­la­rı tor­pa­ğa, var-döv­lə­tə hə­ris­lik sə­bə­bin­dən ya­ra­nan, bə­şə­riy­yə­tə sar­sı­dı­cı zər­bə­lər vu­ran mü­ha­ri­bə­lə­rin qar­şı­sı­na çı­xa­ran da, elə və­tən­pər­vər­lik hiss­lə­ri­dir.

Dö­yüş mey­dan­la­rın­da, əsir­lik­də, kons­la­ger­də mil­yon­lar­la hər­bi xid­mət­çi­nin, dinc əha­li­nin hə­ya­tı­na son qo­yan II Dün­ya Mü­ha­ri­bə­si­nin iri­miq­yas­lı mü­ha­ri­bə­lər­dən ol­du­ğu­nu, ta­ri­xi oxu­yan­lar yax­şı bi­lir­lər. Bu mü­ha­ri­bə­ni əha­tə edən dövr XX əsr­də bə­şə­riy­yə­tin üz­ləş­di­yi ən dəh­şət­li il­lər olub­dur.

1941-ci il iyun ayı­nın 22-si Azər­bay­can da SSRİ-nin tər­ki­bin­də al­man-fa­şist iş­ğal­çı­la­rı­na qar­şı Bö­yük Və­tən Mü­ha­ri­bə­si­nə qa­tı­lır. Azər­bay­can­dan 10 mi­ni qa­dın ol­maq­la, 600 min­dən çox və­tən­da­şı­mız cəb­hə­yə yol­la­nır. Mü­ha­ri­bə­də iş­ti­rak et­mək üçün tibb iş­çi­lə­ri, ra­bi­tə­çi­lər, sü­rü­çü­lər ha­zır­la­nır, ba­tal­yon, özü­nü­mü­da­fiə, pi­ya­da dəs­tə­lə­ri ya­ra­dı­lır. Sovet   Or­du­nun 8 di­vi­zi­ya­sı­nın çox his­sə­si­ni azər­bay­can­lı­lar təş­kil edir. Tə­sa­dü­fi de­yil­dir ki, bu mü­ha­ri­bə­də gös­tər­dik­lə­ri şü­caə­tə gö­rə, Azər­bay­can və­tən­daş­la­rın­dan So­vet İt­ti­fa­qı Qəh­rə­ma­nı adı­na, müx­tə­lif or­den və me­dal­la­ra, fəx­ri fər­man­la­ra la­yiq gö­rü­lən­lə­rin si­ya­hı­sı bö­yük­dür. Bir fak­tı da tə­əs­süf­lə qeyd et­mə­li­yik ki, Azər­bay­can­dan ça­ğı­rı­lan 300 min­dən çox dö­yüş­çü hə­lak ol­muş­dur...

Xü­su­si vur­ğu­la­maq la­zım­dır ki, II Dün­ya Mü­ha­ri­bə­si­nə ar­xa cəb­hə­nin çox bö­yük dəs­tə­yi ol­muş­dur. Be­lə ki, "Hər şey cəb­hə və hər şey qə­lə­bə üçün" şüa­rı­na qo­şu­lan Azər­bay­ca­nın yün­gül sə­na­ye mü­əs­si­sə­lə­ri Sovet  Or­dusu­nun eh­ti­yac­la­rı­nı ödə­mək məq­sə­di­lə 30 növ məh­sul is­teh­sal et­mə­yə baş­la­mış­lar. Hət­ta kim­ya sə­na­ye za­vod­la­rın­da yan­ğın­sön­dür­mə ava­dan­lıq­la­rı, qo­ru­yu­cu ge­yim­lər və s. ha­zır­lı­ğı­na da baş­la­nı­lır, tib­bi lə­va­zi­mat­lar za­vo­du ya­ra­dı­lır, 130 növ­dən ar­tıq dö­yüş sur­sa­tı is­teh­sal edi­lir. Azər­bay­ca­nın sa­kin­lə­ri öz tə­şəb­büs­lə­ri ilə zi­nət əş­ya­la­rı­nı (qı­zıl. gü­müş) Mü­da­fiə Fon­du­na ke­çi­rir­lər.

So­vet dö­yüş ma­şın­la­rı­nın ək­sər his­sə­si ba­kı­lı­la­rın əmə­yi sa­yə­sin­də ər­sə­yə gə­lir. Mü­ha­ri­bə­nin ta­le­yi­nin məhz ba­kı­lı­la­rın işin­dən və Azər­bay­ca­nın nef­tin­dən ası­lı ol­ma­sı da­nıl­maz fakt­dır. Azər­bay­can nef­ti Bö­yük Və­tən Mü­ha­ri­bə­sin­də qə­lə­bə­nin həl­le­di­ci amil­lə­rin­dən bi­ri idi. Düş­mən üzə­rin­də qə­lə­bə­yə na­il ol­maq və hər­bi eh­ti­yac­la­rı ödə­mək məq­sə­di­lə, Azər­bay­can cəb­hə­yə ki­fa­yət qə­dər neft gön­dər­miş­di. Bö­yük cə­sa­rət­lə de­yə bi­lə­rik ki, Azər­bay­ca­nın nef­ti ol­ma­dan, qə­lə­bə­dən söz ge­də bil­məz­di. Ümum­mil­li Li­de­ri­miz Hey­dər Əli­yev de­yir­di: "Azər­bay­can xal­qı II Dün­ya Mü­ha­ri­bə­sin­də həm dö­yüş mey­da­nın­da, həm də ar­xa cəb­hə­də əsl şü­ca­ət və əzm­kar­lıq nü­mu­nə­lə­ri gös­tər­miş­lər. Bü­tün Azər­bay­can, o cüm­lə­dən də Ba­kı şə­hə­ri cəb­hə­nin güc­lü ar­se­na­lı­na cev­ril­miş­dir. O il­lər­də Azər­bay­can vu­ru­şan or­du­ya ara­sı kə­sil­mə­dən ya­na­caq, si­lah, dö­yüş sur­sa­tı, ge­yim və ər­zaq gön­də­rir­di."

Bə­li, ta­rix bo­yu mü­ba­ri­zə­miz əda­lət­li ol­du­ğu ki­mi, qə­lə­bə­miz də re­al ol­muş­dur.

Mə­qa­lə­mi­zin qəh­rə­ma­nı isə, ön cəb­hə­nin fə­dai­lə­rin­dən bi­ri idi: Qi­yas Ni­yaz oğ­lu Hü­sey­nov 1908-ci il­də Xı­zı­nın Şu­ra­bad kən­din­də ana­dan ol­muş­du. Və­tə­nə mə­həb­bət, tor­pa­ğa olan bağ­lı­lıq onun kö­nül­lü ola­raq Tif­lis­də yer­lə­şən "Pi­ya­da Qo­şün­la­rı Mək­tə­bi"nə da­xil ol­ma­sı­na sə­bəb olur. Bu mək­tə­bi bi­tir­dik­dən son­ra, 1929-cu il­dən, yə­ni 21 ya­şın­dan Or­du sı­ra­la­rın­da xid­mət et­mə­yə baş­la­yır, elə hə­min il­lər­də o dövr üçün tə­bii olan Kom­mu­nist Par­ti­ya­sı sı­ra­la­rı­na da­xil olur.

Bö­yük Və­tən Mü­ha­ri­bə­si baş­la­yanda, onun 33 ya­şı var idi. Ar­tıq hər­bi xid­mət­çi ki­mi püx­tə­ləş­miş, ka­pi­tan rüt­bə­si­nə­dək ucal­mış­dı. Odur ki, mü­ha­ri­bə baş­la­yan gün­dən, yə­ni 1941-ci ilin iyun ayı­nın 22-dən Smo­lens­ki is­ti­qa­mə­ti­nin qərb cəb­hə­sin­də 77-ci tank di­vi­zi­ya­sı­nın 105-ci Mo­to hər­bi ala­yı­nın ikin­ci ta­bu­ru­nun ko­man­di­ri ki­mi xid­mə­tə baş­la­yır. İlk gün­dən in­san­lı­ğı, qə­dir­bi­lən­li­yi ilə əs­gər­lə­rin rəğ­bə­ti­ni, sev­gi­si­ni qa­za­nır. Be­lə ki, çox vaxt gənc əs­gər­lə­rə qıy­ma­dı­ğı ağır hər­bi iş­lə­ri öz üzə­ri­nə gö­tü­rür, on­lar­la ko­man­dir ki­mi de­yil, əsil qay­ğı­keş qar­daş ki­mi dav­ra­nır. Bu­nun mü­qa­bi­lin­də dö­yüş­çü­lər də onu öz doğ­ma­la­rı ki­mi se­vir, hər əm­ri­ni can­la-baş­la ye­ri­nə ye­ti­rir­di­lər. De­yi­lə­nə gö­rə, mü­ha­ri­bə­də ko­man­dir­dən çox şey ası­lı­dır. Əs­gər nə qə­dər və­tən­pər­vər ol­sa da, dö­yüş­də yax­şı ko­man­dir­dən, onun sev­gi­sin­dən və düz­gün əmr­lə­rin­dən il­ham ala­raq, Və­tən uğrun­da ca­nın­dan be­lə keç­mə­yə ha­zır olur. Ka­pi­tan Hü­sey­nov da be­lə ko­man­dir­lər­dən idi. Əs­gər­lər onun əzm­kar­lı­ğın­dan, fə­da­kar­lı­ğın­dan, və­tən­pər­vər­li­yin­dən, ey­ni za­man­da on­la­ra qar­şı olan meh­ri­ban qay­ğı­keş­li­yin­dən ruh­la­na­raq bö­yük cə­sa­rət­lə dö­yü­şə qa­tı­lır­dı­lar.

De­di­yi­miz ki­mi, Qi­yas Hü­sey­nov hə­lə mü­ha­ri­bə­dən 12 il əv­vəl Or­du sı­ra­la­rın­da xid­mət et­di­yi üçün təç­rü­bə­li hər­bi­çi idi. Han­sı əm­rin nə vaxt, ne­cə ve­ril­mə­si­ni, dö­yüş za­ma­nı han­sı stra­te­gi­ya­lar­dan is­ti­fa­də et­mə­yi çox yax­şı bi­lir­di. Am­ma mü­ha­ri­bə­lə­rin öz acı­lı, qan­lı-qa­da­lı qa­nun­la­rı var ki, hət­ta bö­yük təc­rü­bə sa­hib­lə­ri be­lə onun qar­şı­sın­da aciz­di­lər. Qan­lı-qa­da­lı acı­lar on­lar üçün də qa­çıl­maz­dır. Qəh­rə­ma­nı­mız da bu acı­dan ya­xa qur­ta­ra bil­mir. Be­lə ki, 1941-ci il iyul ayı­nın 26-sı Yeln­ya ra­yo­nu­na da­xil olar­kən, ha­mı­nın se­vim­li­si ka­pi­tan Hü­sey­nov sağ aya­ğı­nın bud na­hiy­yə­sin­dən gül­lə ya­ra­sı ala­raq Smo­lensk uğ­run­da dö­yüş­lə­ri ya­rım­çıq qoy­ma­ğa məc­bur olur...

Az müd­dət­dən son­ra, qəl­bi dö­yüş mey­dan­la­rın­da olan cə­sur hərb­çi­miz müa­li­cə­si­nin bit­mə­si­ni be­lə göz­lə­mə­dən, ye­ni­dən dö­yü­şə qa­tı­lır. Qaf­qa­zın mü­da­fiə­sin­də fə­al iş­ti­rak edir və mü­ha­ri­bə­nin so­nu­na­dək dö­yüş mey­da­nı­nı tərk et­mir. Mü­ha­ri­bə bit­dik­dən son­ra isə, Ba­kı­nın Ki­rov ra­yo­nun­da Yer­li Ha­va Hü­cu­mun­dan Mü­da­fiə rəi­si və­zi­fə­sin­də ça­lı­şır, bu müd­dət ər­zin­də pod­pol­kov­nik rüt­bə­si­nə­dək uca­lır.

O, mü­ha­ri­bə döv­rün­də al­man-fa­şist iş­ğal­çı­la­rı­na qar­şı fə­da­kar­lıq­la vu­ruş­du­ğu­na gö­rə, SSRİ Ali So­ve­ti­nin qə­ra­rı­na əsa­sən, 1944-cü il okt­yab­rın 9-u "Qaf­qa­zın mü­da­fiə­si­nə gö­rə" me­da­lı, 1947-ci il yan­var ayı­nın 16-sı "Qır­mı­zı Ul­duz" or­de­ni, "Hər­bi xid­mə­tə gö­rə" me­da­lı, "Qır­mı­zı Bay­raq" ni­şa­nı, 1965-ci il­də 1941-1945-ci il Bö­yük Və­tən Mü­ha­ri­bə­si­nin 20 il­li­yi mü­na­si­bə­ti ilə tə­sis olu­nan me­dal­la, 1970-ci il de­kabr ayı­nın 17-si Si­lah­lı Qüv­və­lə­rin 50 il­li­yi mü­na­si­bə­ti ilə tə­sis olun­muş yu­bi­ley me­da­lı ilə, müx­tə­lif il­lər­də "Dö­yüş xid­mət­lə­ri­nə gö­rə", "Al­ma­ni­ya üzə­rin­də qə­lə­bə­yə gö­rə", "Əmək fəa­liy­yə­ti­nə gö­rə" və s. or­den, me­dal­lar­la təl­tif olu­nur.

Qi­yas Hü­sey­no­vun hər­bi xid­mət­lə­ri­nə gö­rə mü­ka­fat­lan­dı­rıl­ma­sı məq­sə­di­lə ve­ri­lən təq­di­mat­da onun şəx­si hər­bi qəh­rə­man­lıq, lə­ya­qə­ti­nin qı­sa, konk­ret ifa­də­si ya­zıl­mış bu mə­lu­mat­la­rı oxu­duq­ca, hə­yat və dö­yüş yo­lu­na nə­zər sal­dıq­ca, bir da­ha əmin ol­dum ki, dö­yüş­kən­lik Azər­bay­can xal­qı­nın da­mar­la­rın­dan axan qan­da­dır. Xü­su­si­lə söh­bət Və­tən­dən, tor­paq­lar­dan ge­dir­sə, qan­da­kı coş­qun­luq bi­rə-beş ar­tır. Həm də onu dərk et­dim ki, və­tən­pər­vər­lik, tor­pa­ğa bağ­lı­lıq ba­ba­la­rı­mız­dan bi­zə mi­ras qal­mış xü­su­siy­yət­lər­dir.Belə ki,pod­pol­kov­nik Qi­yas Hü­sey­no­vun nə­ti­cə­si Fə­rid Hü­seyn­za­də də ulu ba­ba­sı­nın lə­ya­qət­li hə­yat yo­lu­nu la­yi­qin­cə da­vam et­dir­miş­dir. O, 2007-2013-cü il­lər­də 132-134 say­lı təh­sil komp­lek­si­nin rus sek­to­run­da, 2013-2015-ci il­lər­də 1 say­lı tam or­ta mək­tə­bin rus sek­to­run­da təh­sil al­mış, 2015-ci il­də Azər­bay­can Me­mar­lıq və İn­şa­at Uni­ver­si­te­ti­nin nəz­din­də­ki İn­şa­at kol­le­ci­nə da­xil ol­muş, bu müd­dət­də ic­ti­mai iş­lər­də gös­tər­di­yi fə­al­lı­ğa gö­rə "Fəx­ri fər­man"la təl­tif olun­muş­dur.

2019-cu il­də hə­min kol­le­cin di­zayn şö­bə­si­nin Azər­bay­can di­li sek­to­ru­nu bi­tir­miş­dir.

2014-cü il­də Gür­cüs­ta­nın Ba­tu­mi şə­hə­rin­də ke­çi­ri­lən "Mah­nı və rəqs" fes­ti­va­lın­da I də­rə­cə­li dip­lo­ma, hə­min il Azər­bay­can müa­sir və İc­ti­mai Rəqs As­sos­si­ya­sı­nın Ba­kı­da ke­çir­di­yi du­et rəqs­lə­ri üz­rə mü­sa­bi­qə­də bi­rin­ci ye­rə, 2016-cı il­də Gür­cüs­tan­da apa­rı­lan "Zuq­di­di-2016" ad­lı Bey­nəl­xalq Fes­ti­val­da "Qran-Pri" dip­lo­mu­na la­yiq gö­rül­müş­dür.

2015-ci il­də Azər­bay­can Res­pub­li­ka­sı Dün­ya Azər­bay­can gənc­lə­ri­nin Bey­nəl­xalq Həm­rəy­li­yi İc­ti­mai Bir­li­yi­nin keçr­di­yi "Azər­bay­can ta­ri­xi­ni öy­rə­nək" ad­lı bi­lik mü­sa­bi­qə­sin­də iş­ti­rak edə­rək bi­rin­ci yer ser­ti­fika­tı­nı əl­də et­miş­dir.

2016-cı il 24 yan­var ta­ri­xin­də Ba­kı şə­hə­ri açıq çem­pio­nat­ında qay­da­sız dö­yüş üz­rə 15-17 yaş­lar ara­sın­da bi­rin­ci ye­ri, 2016-cı ilin 02 ap­rel ta­ri­xin­də Azər­bay­can Res­pub­li­ka­sı­nın Bi­rin­ci­li­yin­də 16-17 yaş­lar ara­sın­da üçün­cü ye­ri, 2016-cı ilin 23 ap­rel ta­ri­xin­də Azər­bay­can Res­pub­li­ka­sı­nın çem­pio­na­tın­da 16-17 yaş­lı­lar ara­sın­da üçün­cü ye­ri qa­zan­mış­dır.

12.05.2015-28.05.2015-ci il ta­rix­lə­rin­də Ba­kı I Av­ro­pa Oyun­la­rın­da, 2017-ci ilin ap­rel-may ay­la­rın­da isə, İs­lam Həm­rəy­li­yi Oyun­la­rın­da kö­nül­lü ola­raq iş­ti­rak et­miş­dir.

Fə­rid Hü­seyn­za­də 2019-cu ilin iyul ayın­da müd­də­tli hə­qi­qi hər­bi xid­mə­tə çağı­rıl­mış, Ba­kı kor­pu­su Qu­sar ala­yı­nın Si­lah­lı Qüv­və­lə­rin­də hər­bi xid­mə­tə baş­la­mış­dır. 2020-ci il sent­yab­rın 27-si II Qa­ra­bağ Mü­ha­ri­bə­si baş­la­yar­kən, Fü­zu­li, Cəb­ra­yıl, Qu­bad­lı, Xo­ca­vənd, Şu­şa ra­yon­la­rı is­ti­qa­mə­tin­də­ki dö­yüş­lər­də igid­lik­lə vu­ru­şa­raq "Fü­zu­li­nin azad olun­ma­sı­na gö­rə", "Cəb­ra­yı­lın azad olun­ma­sı­na gö­rə", "Xo­ca­vən­din azad olun­ma­sı­na gö­rə" me­dal­la­rı ilə təl­tif olun­muş­dur.

2021-ci ilin yan­var ayın­da hər­bi xid­mə­ti­ni bi­tir­mə­si­nə bax­ma­ya­raq, 2021-ci ilin iyul ayı­na­dək Zən­gi­lan ra­yo­nu­nun Qa­zan­çı kən­din­də Döv­lət Sər­həd xid­mə­tin­də Və­tə­ni­mi­zin ke­şi­yin­də dur­muş­dur.

Bə­li, ulu ba­ba­sın­dan ona mi­ras qal­mış və­tən­pər­vər­li­yi çi­yin­lə­rin­də da­şı­yan Fə­rid Hü­seyn­za­də ki­mi gənc­lə­ri­miz­lə fəxr et­mə­yə də­yər.

Onu da qeyd et­mə­yi özü­mə borc bi­li­rəm ki, pod­pol­kov­nik Qi­yas Ni­yaz oğ­lu Hü­sey­nov haq­qın­da olan sə­nəd və mə­lu­mat­la­rı onun nə­və­si, Azər­bay­can Mil­li Elm­lər Aka­de­mi­ya­sı­nın Arxeologiya və Et­noq­ra­fi­ya İns­ti­tu­tu­nun sek­tor rəhbəri Fu­ad Hü­sey­nov va­si­tə­si ilə əl­də et­mi­şəm. Fu­ad Hü­sey­nov onu da söy­lə­miş­dir ki, ba­ba­sı Qi­yas Hü­sey­nov Şu­ra­bad­da Azər­bay­can dra­ma­tur­gi­ya­sı­na ne­çə-ne­çə töh­fə­lər bəxş edən Cə­fər Cab­bar­lı ilə qon­şu ol­ub...

Cəb­hə­də hü­nər gös­tə­rib möh­tə­şəm qə­lə­bə­ni tə­min edən, dün­ya­nı fa­şizm rə­za­lə­ti və dəh­şə­tin­dən xi­las edən, xalq­la­ra azad­lıq gə­ti­rən in­san­lar də­rin hör­mət və min­nət­dar­lı­ğa la­yiq­di­lər.

Bil­di­yi­miz ki­mi, Hey­dər Əli­yev 1993-cü il­də ha­ki­miy­yə­tə ye­ni­dən qa­yıt­dıq­dan son­ra, mü­ha­ri­bə ve­te­ran­la­rı­nın hü­quq­la­rı­nı bər­pa et­di. Hər il on­lar­la şəx­sən gö­rü­şüb or­den və me­dal­lar­la təl­tif et­mə­yə baş­la­dı. İn­di Ulu Ön­də­rin la­yiq­li da­vam­çı­sı olan cə­nab İl­ham Əli­yev mü­ha­ri­bə ve­te­ran­la­rı­nın so­si­al prob­lem­lə­ri­nin həl­li is­ti­qa­mə­tin­də mü­hüm ad­dım­lar atır. 1941-1945-ci il­lər Bö­yük Və­tən Mü­ha­ri­bə­sin­də hə­lak ol­muş və ya son­ra­dan və­fat et­miş dö­yüş­çü­lə­rin dul qa­dın­la­rı­na, ar­xa cəb­hə­də fə­da­kar əmə­yi­nə gö­rə or­den və me­dal­lar­la təl­tif edil­miş şəxs­lə­rə bir­də­fə­lik mad­di yar­dı­mın ve­ril­mə­si, mü­ha­ri­bə­də iş­ti­rak et­miş dö­yüş­çü­lə­rin öv­lad­la­rı­nın ma­aş­la­rın­da­kı ver­gi­nin azal­dıl­ma­sı, Meh­ri­ban xa­nım Əli­ye­va­nın Pre­zi­den­ti, Ley­la xa­nım Əli­ye­va­nın vit­se-pre­zi­den­ti ol­du­ğu Hey­dər Əli­yev Fon­du­nun dəs­tə­yi, Ar­zu xa­nım Əli­ye­va­nın la­yi­hə rəh­bər­li­yi ilə 2015-ci il­də fa­şizm üzə­rin­də qə­lə­bə­nin 70 il­li­yi­nə həsr olun­muş "Hə­dəf Ba­kı­dır. Hit­ler neft uğ­run­da dö­yü­şü ne­cə uduz­­du­­?!" ad­lı sə­nəd­li fil­min çə­ki­li­şi və nü­ma­yi­şi, cə­nab İl­ham Əli­ye­vin sə­rən­ca­mı ilə 2020-ci il qə­lə­bə­nin 75 il­li­yi mü­na­si­bə­ti ilə yu­bi­ley me­da­lı­nın tə­sis olu­na­raq, və­si­qə­si­nin tər­tib edi­lib si­ya­hı­ya əsa­sən təq­dim olun­ma­sı və s. de­yi­lən­lə­rə ba­riz nü­mu­nə­dir. Hər il 9 May Qə­lə­bə Gü­nün­də cə­nab İl­ham Əli­yev və Meh­ri­ban xa­nım Əli­ye­va mü­ha­ri­bə iş­ti­rak­çı­la­rı­nı eh­ti­ram­la yad edir, sağ qa­lan ve­te­ran­lar­la gö­rü­şüb, təb­rik edir­lər.

Şə­rəf və qü­rur his­si ilə de­yə bi­lə­rik ki, II Dün­ya Mü­ha­ri­bə­sin­də iş­ti­rak edən azər­bay­can­lı­la­rın xə­ləf­lə­ri olan I və II Qa­ra­bağ Mü­ha­ri­bə­lə­ri­nin iş­ti­rak­çı­la­rı öz sə­ləf­lə­ri­nin qəh­rə­man­lıq yo­lu­nu da­vam et­dir­miş­lər. Bu, onu gös­tə­rir ki, han­sı dövr­də ya­şa­ma­la­rın­dan ası­lı ol­ma­ya­raq və­tən­pər­vər­lik, igid­lik Azər­bay­can xal­qı­nın ca­nın­dan, qa­nın­dan gə­lir. Biz, mərd, sə­da­qət­li və qə­dir­bi­lən xal­qın nü­ma­yən­də­lə­ri­yik. Öz keç­mi­şi­mi­zi, qəh­rə­man­la­rı­mı­zı, və­tən uğ­run­da ca­nın­dan, sağ­lam­lı­ğın­dan ke­çən­lə­ri heç za­man unut­ma­ya­ca­ğıq. İl­lər öt­sə də, on­lar qəlb­lər­də ya­şa­ya­caq, da­im xoş mə­ram­la yad edi­lə­cək­lər...

Gülnarə Əlibalayeva 

Cəfər Cabbarlı ev-muzeyinin böyük elmi-işçisi, jurnalist