KAŞ ÖLƏ BİLƏYDİM CIDIR DÜZÜNDƏ

Əminə YUSİFQIZI,
Respublikanın əməkdar jurnalisti...

Nəfəsi güclə alır, kəsik-kəsik danışır, amma nit­qi aydındır. Sözləri ürək dağlayır: "Qardaşlar, vətən uğ­runda, əsas vətəndir. İn­şal­lah, qardaşlarımız irəli ge­dər. Atam İlqar, anam İlha­mə, qar­daşım İlham, mənim ar­xamca ağlamayın. Mən öl­mü­rəm, hər zaman sizin ya­nı­nızda olacağam..."
Sonra aydın şəkildə dostlarının adını çəkir, onlara salam göndərir...
Sosial şəbəkədə yerləşdirilən, özümün də bax­dı­ğım qısa bir videogörüntüdən söz açıram. Ölüm anın­da şəhid İntiqam İlqar oğlu İsmayılov döyüşçü dostundan onun son anlarını telefonla çəkməyi xahiş edir. Anası İlhamə xanımla evlərində söhbət edirəm. Üzündə azərbaycanlı xanımlara məxsus abır-həya, işıq var. Gözünün yaşı da ki, qurumur. Döyüş yol­daşları İntiqamın bu video-mesajını valideynlərinə də göndəriblər. Ancaq İlhamə xanım bir dəfə də olsun özündə qüvvə tapıb bu görüntünü izləməyib. Kim bilir, bəlkə də artıq balasının yoxluğuna ürəyi dözmə­yəndə, səbri tam tükənəndə ürəyi parçalana-parçalana ciyərparasının son sözlərinə qulaq asacaq?! İndilikdə isə: - Özünə elə gözəl hərbi paltar tikdirmişdi ki, al bayrağımızı evimizdə gizlətmişdi ki, tezliklə  mühari­bəyə yollanacağından xəbər tutmayaq".
Öləndə də igidliyini qoru­an şəhidimizin görüntü­lərdə söylə­dikləri mənə Ramiz Röv­şəni xatırladır:
 
Nə var allahdan yuxarı?
Nə var qədərdən aşağı?
Çəkdiyim ahdan yuxarı
Bildiyim sirdən aşağı?
 
Niyə günün gündüzündə
Quşlar azır göy üzündə
Göz yaşları quş gözündən
Tökülür dən-dən aşağı
 
Demə biz ki, quş deyilik
Allaha tanış deyilik
Ruhum, dur, yığış, gedirik
Sən yuxarı, mən aşağı
 
Bəli, Allahın lap üst mərtəbəsində ruhu həmi­şəlik yer aldı İntiqamın. 
Xanabad kəndində, İlqar İsmayılovun ailəsində 1996-cı ilin 24 dekabrında dünyaya gəlmişdi. Evin iki oğlundan biri, ailənin sonbeşiyi idi. Xanabad kənd tam orta məktəbdə onu boksçu kimi tanıyırdılar. Müx­təlif səviyyəli yarışlarda iştirak etmişdi, uğurları vardı. Bir arzusu da hərbçi olmaq idi. Məktəbdən mə­zun olduqdan sonra həqiqi hərbi xidmətə yollandı. Yaxşı kəşfiyyatçı kimi yetişdi, qulluq etdiyi hərbi hissədə fərqləndi, təltiflərə, sertifi­kat­lara layiq görüldü. Xidmətini başa vurub qayıt­dıqdan sonra cəmi 5 gün qaldı doğmalarının yanında, yenidən qayıtdı xidmət keçdiyi hərbi hissəyə, bu dəfə müddətdən artıq həqiqi hərbi xidmət qulluğuna.
Atası İlqar söyləyir ki, 5 ildən artıq idi hərbi xidmətdəydi və bu zaman ərzində İntiqam mükəmməl bir hərbçi kimi yetişmişdi. Döyüşlərin ilk günündən ta müharibə başa çatanacan ən ağır əməliyyatlarda iştirak etmişdi: -Altı gün ötürdü, zəng edirdi - dərdli ata deyir. -Danışanda da yüksək əhval-ruhiyyədə olurdu. Ona özündən muğayat olmağı tapşırırdım, narahat olma, deyirdi, bir də ki, alnıma nə yazılıbsa o da olacaq. İntiqam çox cəld, çevik uşaqdı. 44 günlük müharibədə burnu da qanamamışdı. Oğlumla sonuncu dəfə oktyabrın 25-də danışdım, ondan sonra əlaqəmiz olmadı. Döyüşçü dostları ailəyə İntiqam haqqında o qədər gözəl şeylər söyləyiblər ki... İlqar kişi mənimlə söhbətində onları iftixar hissilə xatırlayır:
-Demək Şuşaya hücum planı hazırlanarkən İntiqam birincilər sırasında yer alıb. Şuşaya daxil olub. Şəhəri mənfur düşməndən azad edən oğullardan biri olub igid balam. Çox inanırdım ki, İntiqam sağ-salamat dönər, qurban da demişdim o qapıdan girən günə. Amma hər şey başqa cür oldu.
Noyabrın 8-si müharibənin ən böyük uğur­larından - Şuşanın azad olunmasının şahidi olan İnti­qa­mın gənc həyatının son günü olur. Düşmənin atdığı minamyot onu ağır yaralayır. Vəziyyətinin ciddiliyini görən İntiqam döyüşçü yoldaşından son xahişini edir, onu telefonuna çəkməyi və doğmalarına verməyi istəyir. 
          İsmayılovlar ailəsinin ilki İlham söyləyir ki, döyüşçülərdən kimsə ona hərbi hissədə daha asan bir işə keçməyi təklif edəndə çox əsəbləşib: - Mən hələ Xocalı faciəsində öldürülənlərin qisasını almamış, Şuşanı almamış şəhid olmaya­cağam" deyib.
Millət vəkili, Milli Məclisin vitse-spikeri, demək olar ki, Yevlaxın bütün şəhid ailələrində olan  Əli Hüseynli şəhid ailələrinə baş çəkərkən, bu ailədə də olmuş, İntiqamın vətənpərvərliyindən, rəşadətin­dən söhbət açmışdır: - Şəhidimiz dediyi kimi də etdi. Şuşa düşmən tapdağından azad olduqdan sonra şəhidlik zirvəsinə ucaldı.
...Daha bir nakam gənc. Çoxlu arzuları vardı. Hərbi xidmət sahəsində daha böyük hədəfləri vardı, hərbi təhsil almağı düşünürdü. Amma qanlı bir müharibədə bir anda arzuları ilə birgə əbədiyyət yolçusu oldu. Bir ailənin oğlu idi, bir Vətənin fəxri oldu. Ölümü qorxu ilə deyil, məğrurcasına qarşıladı. Şuşa şəhidimiz İntiqamın həyat hekayəsi mənə "Qar çiçəkləri" əfsanəsini xatırlatdı. Qədimlərdə- saatın, əq­rə­bin, fəslin, günün, tarixin olmadığı zamanlarda insan­lar yazı, yayı, qışı, axşamı, sabahı havadan, göydən, tor­paq­dan, suyun buxarlanmasından bilirmişlər. Yazın gəlişi əcdadlarımız üçün həyatın başlanğıcına, dirilişə, yaranışa işarəymiş deyə, işarəsi də qar çiçəkləriymiş. Qarın altın­dan çiçək azca boy­landımı, insanlar qışın çiləsindən çıx­dıq­ları üçün ocaq yandırar, üstündən atlanar, halay çəkər, bayram edər, bir-birlərinə pay apararmışlar. Qar çiçəyi çıxıbsa, demək həyat başlayır. O vaxtlardan qar çiçəkləri türk mədəniyyə­tində müjdəçi, həyat, diriliş, yaranış simvo­ludur. İntiqam və onun kimi şəhid oğullarımız milləti­mizi həyata bağla­yan, ümidini dirildən, Şuşadan xoş xəbər gətirən qar çiçəkləridir. Ruhumu­zun, qələbəmizin qar çiçəkləri. Bundan sonra sonsuzadək şəhid xiyabanların­dan, təpə başındakı, dərə kənarındakı məzarlıqlardan boylanacaqlar qar çiçəklərimiz...         
Bu günlərdə yenə İntiqam İsmayılovun ailəsində oldum. Ona aid  yan-yana düzülmüş fotoşəkillər, əşyalar, yaxşı idmançı ol­duğu üçün yarışlarda qazandığı mükafatlar, fəxri fər­man­lar və diğər eksponatlar guşəsini bəzəyir. Ana bu şəkilləri elə sığallayır ki, sanki canlıdırlar və bu şəkli göstərib yavaşca deyir: "Mənim cəngavər balam". Valideynləri gecə-gündüz onun rəsmlərdən lal baxışı, əşayları ilə söhbətləşdiklərini, tez-tez kənd qə­birstanlığın­dakı məzarını ziyarət etmklə keçirdilklərini deyirlər. Şəkillərdən baxan İntiqam sanki danışa­caq, hər şey o qədər canlı və təzədir ki, elə bil özü öz əlilə düzüb. 
Dövlətimizin bütün diqqət və qayğısını daim hiss etdiklərini, maddi və mənəvi yardımla təmin olunduqlarını diqqətə çatdırmaqla yanaşı, İntiqamla bağlı xatirələrini də mənimlə bölüşdülər. Sən demə qanlı döyüşlər zamanı ölüm­cül yaralanan İntiqam son nəfəsində, "Heyif ki, qəlpə yarasından həlak oluram"deyib. Görün bizim kimi nə qədər qəhrəman, cəsur, düşmənin anasını ağlatmış oğullar var. 
 
İsmayılov İntiqam İlqar oğlu ölümündən sonra Azərbaycan Respublika­sının Prezidenti, Silahlı Qüvvələrin Ali Baş Komandanı İlham Əliyevin sərəncamı ilə "Vətən uğrunda", "Kəl­bəcərin azad olunmasına görə" və "Şuşanın azad olun­masına görə" medalları ilə təltif olunmuşdur. İntiqa­mın uğrunda canından keçdiyi Şuşa Azərbaycandır!