Dürr dənələrinə gömülmüş sevgi - Züleyxa NADİR yazır...

Züleyxa NADİR

-Ana, çox üşüyürəm.

-Anan ölsün, gəl qucağıma.

-Gələ bilmirəm, ana, donuram.

-Anan qurban,  mən də sənsiz ölürəm, sənsiz  donuram...

***

İki gündü bu xəyali dialoq beynimdə səslənir. İki gündü iki yeniyetmə, iki yaraşıqlı oğlanın şəkilləri  gözümün önündən çəkilmir. İki gündü elə bilirəm dünya tərsinə fırlanır. İki gündü elə bilirəm bu sərsəm dünyanın amansızlıqları içində it-bata düşmüş 17 yaşlı Nüsrət və 15 yaşlı Adili mən doğmuşam. Bu faciənin əks-sədasına necə tab  gətirirəm, hansı gücü nümayiş etdirirəm? Doğrusu, heyrət içindəyəm. Köhnə yaralarımın qaysağı qopub. İki gündü  yaralarımdan axan qanı  saxlaya bilmirəm...

Düz iki ay əvvəl bu yeniyetmə gənclər qayıqla Sumqayıt şəhəri Xəzər bağları istiqamətində dənizə çıxıblar və ... qayıtmayıblar. Düz iki ay sonra mətbuat bu faciəyə "işıq" salıb: "Bu il aprelin 18-də səhər saat 12.00 radələrində 2001-ci il təvəllüdlü Nüsrət Nəzərov və dostu, 2003-cü il təvəllüdlü Adil Cəbiyev rezin qayıqla Sumqayıt şəhəri Xəzər bağları istiqamətində dənizə çıxıblar. Ancaq həmin gün onların qayıqla dənizə çıxacaqları barədə valideynləri məlumatsız olub. Yalnız axşam saatlarında 17 yaşlı N. Nəzərov və 15 yaşlı A. Cəbiyevin evə qayıtmamasından narahat olan valideynlər onların axtarışına başlayıb. N. Nəzərovun anası Nazilə Məmmədova polisə müraciət edib. Polisə müraciətində isə uşaqların "Gəmiqaya" adlanan ərazidən rezin qayıqla dənizə çıxdığını ehtimal etdiyini bildirib. Mayın 24-də Xəzərdə Neft Daşları yaxınlığında N. Nəzərov və A. Cəbiyevin cəsədlərinin olduğu rezin qayıq aşkarlanıb".

Bu cümlələrdən sonra hadisənin baş vermə səbəbi, axtarış-xilasetmə işləri, həmin vaxtda hava durumu, ekspertlərin rəyi və valideynlərin  xilasedicilərin axtarışlara vaxtında  başlamaması haqqında narazılıqları yer alıb (yazını bu linkdən oxuya bilərsiniz http://minval.info/d-nizd-ol-n-yeniyetm-l-rin-axtarisi-v-olum-s-b-bi-arasdirma/4833). Yazılanlara  şərh vermək istəmirəm. Bu, əlaqədar qurumların  işidi. Kimin nə dərəcədə günahkar olduğu, hadisənin baş verməsində  kimin hansı "yükü" daşıdığı yəqin ki, istintaqda üzə çıxacaq. Əminəm ki, yeniyetmələrin qayıdışına  mane olan amillər  doğru-dürüst araşdırılacaq...

Qayıdış... bu kəlmədə həm sonsuz sevinc, həm də əbədi kədər var. Sevincin içində böyük uğur olur. Bu uğur onun  sonrakı taleyinə naxış vurur, həyatını rəngarəng edir.  Kədərdə isə yoxluq, heçlik yuva qurur. Həmin yoxluqda məskunlaşanlar öz doğmalarına, yaxınlarına bir ömür kənardan baxıb için - için qovrulmaq "hədiyyəsi bəxş edirlər". Nə pis hədiyyədi, nə qorxunc hədiyyədi. Nüsrətlə Adilin qayıdışı həmin heçliyin dəhşətləri içində ANA qəlbinin  parçalanmasına səbəb oldu...

Övlad itgisi  valideyn üçün sərhədsiz faciədi. İllah da körpəsini doqquz ay  bətnində gəzdirən, hamiləlik dövründə onun  ağrı-acısına sevgi ilə təpki verən, övladını dünyaya gətirəndən sonra isə on qat, yüz qat  sevgi nümayiş etdirən ANA üçün dözülməz əzabdı. Bu əzabı yuxusuz gecələrin müşaiyəti ilə  dilindən düşməyən şirin laylalar altında övladını  bağrına basıb ona canını, qanını verən ANA qəlbi götürə bilmir. Bir ömür həmin "yük" altında inləyir. Bir ömür paramparça olmuş  ürəyi sızlayır. Bir ömür yarımçıq ömür "yaşayır". İtirdiyi övladının yarı yolda qalmış taleyini suçəkən kimi qəlbinə hopdurur, canına köçürür. ANA  taleyi, ANA ömrü suçəkənin canına çəkdiyi sudan  hər an şişib əriyəcək funksiyasını  yerinə yetirir.

Nüsrətin də,  Adilin də anası da bundan sonra həyatın bütün ağrı-acılarına  onların yoxluğu ilə təpki verəcək. Amma yox, hələ qarşıda  aylar, illər var. Talenin oğulsuzluq dərdinə dözmək var. Bu dözüm altında varından-yoxundan olmaq var. Həmin dözümü olumsuzluqla  əvəz etmək var. Və bütün bunların kədərindən-qəmindən yoğrulmuş  bir yaşam  var ki,  ona "sürünmək, çürümək" deyilir. Çünki oğul itkisinin ağrısı həmin  ANAları donduracaq, keyləşdirəcək.

Donmuş qəlb çürümüş olsa da ağrı vermir, keyləşmiş bədən sürünsə də incimir. Donmyş ANAnın gözü görür, amma  qəlb gözü  kor olur, qulağı eşidir, amma  könül qapısı açılmır. Keyləşmiş ANAnın yalnız yorulmadan, usanmadan  onun daxili dünyasına keşik çəkən "həsrət", "nisgil" adlı duyğusu olur. Bu iki duyğu o qədər  etibarlı, o qədər  vəfalı, o qədər ayıq-sayıq olur ki,  son  nəfəsinə qədər ANAnı tərk etmir, onunla bərabər "yaşlaşır, müdrikləşir". Amma Allah kəssin belə müdrikliyi, belə yaşlılığı...

15-17 yaş insan ömrünün çox təlatümlü, fırtınalı, keşməkeşli vaxtıdı. Həmin dövrdə onun qəlbi  dayanmadan çırpınır, gözləri  dünyaya çox geniş açılır, həyatın  gözəllikləri qarşısında heyrət edir. Bəzən mat qalır, bir çox hallarda isə möcüzəyə qarşı  gedir. Sirli-sehirli dünyanın cazibəsində nəsə axtarır, nəyinsə yerini dəyişməyə çalışır. 17 yaşlı Nüsrət və  15 yaşlı Adil də yenyetməliyin əsrarəngiz gücünə güvənib yola çıxmışdılar. Amma tale onlara elə oyun oynadı ki, sona qədər gedə bilmədilər.

Bəlkə də qəlblərinin hansısa guşəsində bir sevgi qığılcımı varmış. Bəlkə də həmin qığılcım onları qorxmaz edibmiş. Ki... o cür  qorxulu havada açıq  dənizə çıxsınlar. Bəlkə də ürəklərinin gizli  guşəsində bəslədikləri sevgi hissini gözaltı etdikləri qıza bildiməyə fürsətləri olmayıbmış. Əgər belədirsə, tale  onlara nə pis oyun  oynayıb. 15-17 yaş arasında yaşanan sevgilər unudulmaz olur, yaddan çıxmır. Bu yaşda könüllərdə bəslənən sevgilər çox saf, çox təmiz olur. O yaşın sevgisi dünyanın pisliklərinə qalib gəlir.

Nə yazıqlar ki, Nüsrətin, Adilin həyat sevgisi dənizin fırtınasını üstələyə bilmədi. Onlar  sehirli dünyanın cazibəsində əridilər, itdilər, axtardıqlarını tapmamış yarı yolda qaldılar. İstədiklərini əldə etməmiş sevgiləri dənizin dibindəki dürr dənələrinə gömüldü. Dənizin dibindən dürr çıxarmaq çox çətindi...

***

-Ana, çox üşüyürəm.

-Anan ölsün, gəl qucağıma.

-Gələ bilmirəm, ana, donuram.

-Anan qurban,  mən də sənsiz ölürəm, sənsiz  donuram...