Sədaqətin göz yaşları

Şəmsiyyə Kərimova, 
Əməkdar jurnalist 

Yer titrəyəndə insanlar yalnız binaların dağıldığını gördülər. Amma o gün dağıntılar altında insanlığın unutduğu bir dəyər də üzə çıxdı - sədaqət.
Toz-duman göyə qalxmışdı. Küçələr fəryad səsləri ilə dolmuşdu. Hər kəs öz doğmasını axtarır, hər daşın altında bir ümid axtarılırdı.
Xilasedicilərdən biri qəfil əlini havaya qaldırdı.
- Burada... Burada həyat var!
Hamı nəfəsini saxladı.
Daşlar ehtiyatla qaldırıldıqca qəribə bir mənzərə ortaya çıxdı.
Balaca bir körpə... Və onun üstünü bütün bədəni ilə örtmüş bir it.
İtin qabırğaları görünəcək qədər arıqlamışdı. Günlərlə ac qaldığı bəlli idi. Amma o, bircə addım belə geri çəkilməmişdi. Körpənin üstünə düşəcək hər daşı, hər torpaq parçasını öz bədəni ilə qarşılamışdı.
Ən qəribəsi isə buydu... Günlərlə hürməmişdi.
Sanki bilirdi ki, ən kiçik səs belə körpəni qorxuda bilər. Ya da bəlkə son gücünü yalnız onu yaşatmağa saxlamışdı.
Xilasedicilər yaxınlaşanda it başını qaldırdı.
Gözlərində qorxu vardı. Elə bil deyirdi: "Ona toxunmayın... Mən onu qoruyuram..."
Heç kim tələsmədi.
Onlardan biri diz çöküb sakit səslə dedi:
- Narahat olma... İndi növbə bizdədir.
İt yenə də yerindən tərpənmədi.
Əvvəl körpənin nəfəsini yoxladılar.
- Sağdır!
Bu söz oradakı hər kəsin ürəyindən bir dağ götürdü.
Körpəni ehtiyatla qucaqlarına alanda it nəhayət, başını yavaşca yerə qoydu.
Sanki çiyinlərində daşıdığı ağır yükü artıq insanlara təhvil verirdi.
Elə həmin an onun gözünün kənarından bir damla yaş süzüldü.
Heç kim bunu unuda bilmədi.
Bu, danışa bilməyən bir canlının "çox sağ olun" deməsi idi.
Körpəni təcili yardım maşınına aparanda it də axsayaraq onların arxasınca getdi.
Heç kim onu qovmadı.
Çünki hamı başa düşmüşdü... O, artıq sadəcə bir it deyildi. O, bir mələk idi.
Deyirlər, insanı insan edən vicdanıdır. Bəzən isə o vicdanı bizə danışa bilməyən heyvanlar xatırladır. Onların nə var-dövləti var, nə şöhrət arzusu, nə də minnət gözləntiləri. Onlar sevirlər... Səssizcə. Qarşılıq gözləmədən. Canları bahasına.
Bəzən insanlar bir-birini yarı yolda qoyur.
Amma bir itin ürəyi sahibini, dostunu, hətta tanımadığı bir körpəni son nəfəsinə qədər tərk etmir.
O gün dağıntılar altından yalnız bir uşaq xilas edilmədi. İnsanlığın unudulmuş bir dərsi də gün üzünə çıxdı.
Sədaqətin milliyyəti yoxdur.
Vəfanın dili yoxdur.
Mərhəmətin sərhədi yoxdur.
Bəzən dünyanın ən böyük ürəyi bir insanın sinəsində yox... bir itin sinəsində döyünür.
Çünki həqiqi sevgi danışmır... Həqiqi sevgi qoruyur.