Ağlamaq istəyən adam... Elçin Hüseynbəyli yazır

Uzun səfərdəyik. Təsadüfən görüşmüşük, amma gerçəklikdə yaşayırıq. “Old Tbilisi” mehmanxanasının Kür çayına açılan balkonunda oturmuşuq. Mən viski içirəm, o kofe. Narın yağış yağır və sakit axan Kürü diksindirir. Bu romantik əhvalda bir kədər də var.

Elçin Hüseynbəyli

Ağlamaq istəyən adam...

(hekayə eskizi)

Uzun səfərdəyik. Təsadüfən görüşmüşük, amma gerçəklikdə yaşayırıq.

"Old Tbilisi" mehmanxanasının Kür çayına açılan balkonunda oturmuşuq. Mən viski içirəm, o kofe. Narın yağış yağır və sakit axan Kürü diksindirir. Bu romantik əhvalda bir kədər də var.

-Bir az içsən, pis olmaz, sənə içmək lazımdır. Çox kədərlisən, -deyirəm.

-İçə bilmərəm, -deyir.

-Həkim qoymur? -deyə soruşuram.

-Yox, öz qərarımdır, -deyir, - mən ölümdən qorxmuram, yaşımın çox olmağına baxma, sapsağlamam. Dünya onsuz da fanidir.

-Bəs, niyə içmirsən? -deyə sualımı təkrarlayıram.

-İçəndə ağlayıram, ona görə.

Qəribədir.

Suallar çox oldu deyə niyəsini soruşmuram. Özü danışır:

-Şükür allaha, hər şeyim var. Uşaqlarımı yerbəyer eləmişəm, nəvələrimə də gün ağlamışam, amma hərdən kədərlənirəm. Kədərlənirəm ki, altmış il sərasər işləmişəm, düz 10-11 yaşımdan. Bir gün görməmişəm. Peraşki yeyə-yeyə, dalımda yük daşıya-daşıya bu günə gəlib çatmışam, amma hələ də rahat ola bilmirəm. Bax, indi səninlə danışıram, amma fikrim-zikrim işimin, uşaqlarımın yanındadı... Heç gün görmədim. Elə hey yürüdüm, çalışdım və darıxdım, -deyir, soyumuş çayından bir qurtum alır və ofisiantı çağırıb, çayı dəyişməyi xahiş edir.

Danışığında və buyruqlarında bir qram da olsun təkəbbür və amiranəlik yoxdu.

-Hamı sizin kimidir, elə mən də. Siz dediyiniz peşə vərdişidir. Harda olursan-ol fikrin işin yanında olur. Məsuliyyətli adamlar belə olur. Məsuliyyətli olmasaydınız, yəqin istədiklərinizə də nail ola bilməzdiniz.

-Elə günlər olub ki, allaha yalvarmışam ki, mən də pullu kişilər kimi oturub, ürəyim istəyən qədər yeyim-içim. Amma indi bir tikədən artıq yeyə bilmirəm. Ürəyim çəkmir. Darıxıram.

-Xəyallarınızda yeməkdən doymusunuz, yəqin, -deyirəm və gülümsünürəm, onun kefini açmaq üçün.

O da gülümsünür. Amma üzündən qara bulud çəkilməyib.

-Hər şey biz düşündüyümüzdən də çətinmiş. İçəndə fikriləşirəm ki, bu qədər vuruşmağın, çarpışmağın nə mənası varmış, bütün bunlar kimə qalacaq? İnsan bir heçdir...

Söhbətimiz uzun çəkir...

Ayrılanda:

-Gələn dəfə səninlə mütləq içərik. Baxıram ki, səndən üzüyola həmsöhbət tapmayacam, -deyir.

Sağollaşırıq, hərəmiz bir qapıya doğru gedirik. Birdən ayaq saxlayıb məndən soruşur:

-Danışanda ağlamadım ki?

Başımı bulayıram.

-Hə, bu yaxşıdır. Amma gələn görüşlərimizdə özünlə çoxlu dəsmal götürməyi unutma. Hələ nə danışdım ki...

Kədərli gözlərilə sonuncu dəfə gülümsünür və qapının arxasında yox olur...

Oktyabrın əvvəli, 2017