Tarix hər kəsə layiq olduğu qiyməti verir-Özəl
Son günlər Sabiq Prezident Administrasiyasının rəhbəri Ramiz Mehdiyev haqqında çox yazılır. Kimisi onun kimlərinsə inkişafına mane olduğunu, kiminsə yolunu bağladığını, kiminsə karyerasına imkan vermədiyini söyləyir. Hər kəs öz bildiyini, öz yaşadığını və öz qənaətini bölüşür.
Dedim, mən də öz xatirəmi yazım. Bəlkə də illər əvvəl yaşadığım bu hadisə həmin dövrün münasibətlərini, insanlara göstərilən etimadı və bəzən cavabsız qalan sualları anlamaq baxımından maraqlı olar.
4 iyun 2010-cu il -Prezident yanında Dövlət İdarəçilik Akademiyasının rektoru, görkəmli alim, Əməkdar elm xadimi Seyfəddin Qəndilovun elmi işlər üzrə müşaviri vəzifəsində çalışırdım. 4 iyun 2010-cu ildə mənim elmi rəhbərliyim və təşkilati təşəbbüsümlə Dövlət İdarəçilik Akademiyasında "Qlobal maliyyə böhranı və dövlət idarəetmə sistemində antiböhran siyasət: dünya təcrübəsi və Azərbaycan modeli" mövzusunda beynəlxalq konfrans keçirildi (https://anl.az/down/birillik-2010.pdf?utm_source=chatgpt.com ).
https://old.xalqqazeti.com/az/news/economy/2663
Bu mövzunun seçilməsi təsadüfi deyildi. Dünya 2008-ci ildə başlayan qlobal maliyyə böhranının ağır nəticələrini yaşayırdı. Böhranların qarşısının alınması, dövlətin iqtisadiyyatda rolu, antiböhran idarəetmə mexanizmləri və Azərbaycanın iqtisadi dayanıqlığının təmin edilməsi aktual elmi və praktiki məsələlər idi.
Mən hesab edirdim ki, alim yalnız baş verən hadisələri təhlil etməklə kifayətlənməməli, eyni zamanda dövlət idarəçiliyinin və iqtisadi siyasətin təkmilləşdirilməsinə töhfə verməlidir. Konfransın əsas əhəmiyyəti də dünya təcrübəsinin öyrənilməsi, Azərbaycan modelinin müzakirəsi və iqtisadi böhranlara qarşı elmi-praktik yanaşmaların formalaşdırılması idi.
Bu tədbir mənim üçün yalnız elmi fəaliyyətin deyil, həm də gələcək karyeramla bağlı mühüm bir mərhələnin başlanğıcı oldu.
Konfrans başa çatdıqdan sonra Seyfəddin müəllim mənimlə söhbətində bildirdi ki, sənədlərimi hazırlayım. O, Ramiz Mehdiyevin qəbulunda məni elmi işlər üzrə prorektor vəzifəsinə təklif etmək niyyətində olduğunu söylədi.
Bu sözlər mənim üçün böyük etimadın ifadəsi idi. Söhbət yalnız vəzifədən getmirdi. Bu, illərlə apardığım elmi fəaliyyətə, zəhmətimə və gələcək perspektivlərimə verilən qiymət idi.
Seyfəddin müəllimin mənə münasibəti də bu etimadın səmimiliyini göstərirdi. Akademiyada mənə ən böyük otaqlardan birini ayırmışdı. Mən bunu mənə göstərilən diqqətin, elmi fəaliyyətimə verilən qiymətin və gələcəyimə bəslənilən ümidin ifadəsi kimi qəbul edirdim.
Seyfəddin müəllimin təklifindən sonra sənədlərimi hazırladım və ona təqdim etdim. Burada mühüm bir məqamı xüsusi vurğulamaq istəyirəm: sənədləri Ramiz Mehdiyevə şəxsən mən deyil, Seyfəddin Qəndilov özü təqdim etmişdi.
Bir neçə gün sonra, axşam saat 11 radələrində Seyfəddin müəllim mənə ev telefonuma zəng etdi. Həmin telefon danışığında o, sənədlərimin Ramiz Mehdiyevə təqdim olunması ilə bağlı baş verən bir məqamı mənə danışdı.
Seyfəddin müəllimin danışdığına görə, Ramiz Mehdiyev ondan soruşub:
- Sənin nəyindir?
Seyfəddin müəllimin cavabı isə qısa, amma məna etibarilə çox dərin olub:
- Gəncliyim!
Seyfəddin müəllimin məni öz gəncliyi adlandırması mənim üçün adi bir ifadə deyildi. Mən bu sözlərdə onun mənə olan inamını, mənəvi yaxınlığını, zəhmətimə verdiyi qiyməti və gələcəyimlə bağlı ümidlərini görürdüm.
Həmin telefon danışığında Seyfəddin müəllim sənədlərimi Ramiz Mehdiyevə təqdim etdiyini bildirdi və əlavə etdi:
- İnşallah, yaxın vaxtda cavab alarıq.
O zaman bu sözlər mənə ümid verirdi. Təəssüf ki, bir müddət sonra Seyfəddin müəllim dünyasını dəyişdi. Sənədlərimin taleyi barədə isə sonradan heç bir cavab almadım.
İllər keçsə də, həmin söhbət yaddaşımdan silinməyib. Çünki bəzən insanın həyatında ən qiymətli hadisə tutduğu vəzifə deyil, haqqında deyilmiş bir söz, ona göstərilmiş inam və gələcəyinə bəslənmiş ümiddir.
Seyfəddin Qəndilovun mənim haqqımda dediyi "Gəncliyim!" sözü mənim üçün bu gün də unudulmayan bir mənəvi etimadın ifadəsidir.
Allah Seyfəddin Qəndilova rəhmət eləsin! Məkanı cənnət olsun.
İllər keçir, vəzifələr dəyişir, insanlar haqqında müxtəlif fikirlər səsləndirilir. Amma insanın yaddaşında ona göstərilmiş etimad, verilmiş söz və cavabsız qalmış suallar yaşayır.
Bəzən bir insanın taleyində ən böyük iz baş tutmayan təyinatdan deyil, həmin təyinat üçün ona inanan və artıq həyatda olmayan insandan qalır.
Mənim inkişafıma mane olanlar bilməlidirlər ki, insanın yolunu müvəqqəti bağlamaq olar, amma onun zəhmətini, biliyini və illərlə qazandığı elmi nüfuzunu əlindən almaq mümkün deyil; tarix isə hər kəsə öz layiq olduğu qiyməti verir.
Zahid Məmmədov
İqtisadçı alim, professor