GÖY ADAMLARIDIR YAXŞI ADAMLAR
Sona Vəliyeva
Bu günlərdə görkəmli şair, Əməkdar incəsənət xadimi Vaqif Bayatlı Odərin doğum günü idi. Sona Vəliyeva qüdrətli söz ustadını onun yaradıcılığına həsr etdiyi iki şeirlə təbrik edir
GÖY ADAMLARIDIR YAXŞI ADAMLAR
Sevimli adamları tez aparır Tanrı.
Vaqif Bayatlı Odər
Bayatısıyla,
ağısıyla,
namazıyla,
duasıyla,
insana aid günahıyla,
savabıyla
həmsöhbəti Allah olan adamın
hər gün yerdəki işi,
sən demə,
darıxmaq vərdişi...
Ağa, bəy kişilər,
sultan analar,
xanım-xatın nənələr
ölmədilər,
ipək-ipək öyüdləri ilə
hər an bizimlədirlər...
Nəsillərin davamına,
keçib getmədilər
körpü olan dədələr.
Əlləri,
qolları
yaxşılıq körpülərinə dayaq,
özləri qeyb oldular.
Ölmədikləri üçün
şəkillərinə izin vermədilər
qəbirdaşına qonmağa.
Üzləri mələk üzü olduğundan
onsuz da, şəkildə görünməzlər...
Yaxşıların qalanları
Vətən yolunda, Allah,
insanlıq uğrunda
şəhid ömrü qazandılar.
Bu ömür yerdə qərar tutmaz...
Ona görə aramızdan köçüb
Allah yanında
dualardan saraylar ucaltdılar...
Vətənə məcnun sevgisini
həqiqət bəlgəsi sandılar...
Sevgilərini ömür yerinə,
bəzən də şəkil yerinə
xatirə-xatirə ürəyimizdən asdılar...
Qolları bulud olub
Yeri, Göyü qucan
Allahın sevimliləri
Allahdan,
torpaqdan,
azadlıqdan,
haqq yolunda
cihaddan özgə
heç nəyə
könül bağlamadılar...
Allah aşiqlərinin,
mələk xislətlilərin
Şeytan şər qarışdıran yerdə,
bu qərib diyarda,
Yerdə nə işi var?
ŞAİRLƏR BİR_BİRİNİN QAN QOHUMLARIDIR
Vaqif Bayatlı Odərə
Dünyanın bütün şairləri
qan qohumlarıdır.
Şairlər bir-birinin
tale davamçısı,
dərd ortağıdır.
Dünyanın bütün şairləri
doğmadırlar bir-birinə...
Min il əvvəl,
günbatanın o üzündə doğulan
və ya günəşi şeiriylə salamlayan,
bir-birini görməyən,
tanımayan şairlər
dərd,
kədər
bölgüsünə
ürəklərinin qapılarını
hamıya açdığına görə
qan qohumudurlar...
Şair bilər
şairin insanlardan çox
yağışla dərdləşməsini,
yerdə özünü qərib bilib
göyə Vətən deməsini.
Şair anlar
şairin qəmə sevdalanmasını.
Sözə,
Allaha
könül bağlamasını...
Belə olmasaydı,
aylı gecədə Nazim Hikmətin
Doktor Faustun evi önündə
bir İstanbul görüşünə
Mefistofelə hər şeyindən
keçməyə hazır olması düşüncəsi
ürəyimə dünya boyda
dağ basmazdı ki...
Nə fərqi - Vətən həsrətlisi
Nazim Hikmətdirmi,
yoxsa mənəmmi?..
Bir torpağın Mahmud Dərviş qeyrəti
içimdə coşursa,
bir millətin dərdi,
azadlıq,
hürriyyət arzusu
mənim yuxularıma köçübsə,
demək, şairlər
bir-birinin əzizləridir.
Lorkanın,
Pablo Nerudanın kədəri,
Vətən düşüncəsi,
Hadinin,
Cavidin
ruhunda təcəlla edən
Tanrı zərrələri
haqq nurunu hələ də
bəşəriyyətə sübut edirsə,
yetişən şair nəsli eyni zərrənin
davamıdır, demək.
Şairlər bütöv ruhun parçaları,
dini,
milliyyəti eyni...
Ən böyük səhvləri
cahillər arasında ədalət,
məsumiyyət axtarışı...
İnsanları inandıra bilmədikləri
fikir isə hamıya sevgilərinin olması,
hamıya inanmaqları...
Başqalarından ən böyük fərqlilikləri -
qanadlı doğulmaqları...
Şairlər bir-birinin əzizi,
bir-birinin dərd əkizi...
Əzabları,
dərdləri,
qəmləri ortaq qazanc xəzinələri...
İllər əvvəl Can Yücəlin
"Kəndimdən əfv dilərəm" şeirinin
mənim ürəyimin
yağıyla yazıldığı kimi...
Və ya Yeseninin
Müşfiqlə qardaşlığına
həsrət,
nisgil ortaqlığına
hönkürdüyüm kimi...
İllərin ömürdən qopardığı fəsillər
şair dərdlərini soldurmadan ötürəcək
əsrlərdən əsrlərə...
Tarixə sübut kimi
şair talelərinin qohumluğu
bitməyən kədəriylə ölçüləcək.
Ey, dünyanın bütün insanları,
eşidin,
harada,
nə zaman doğulmasından
asılı olmadan şairlər
qan qohumlarıdı,
ölçüsüz zamanın
dərd-qəm ortaqlarıdı...