İçimizdə böyüyən gecə - Cavid İSMAYIL yazır 

Cavid İSMAYIL

Sürətlə dəyişən dünyanın görünməyən yorğunluğu

Bəzən insanı həyatın özü deyil, həyatın sürəti yorur. Səhər gözümüzü açan kimi telefon əlimizdə olur. Xəbərlər, mesajlar, zənglər, işlər, planlar, öhdəliklər... Gün başlayır və biz artıq nəyəsə çatmağa çalışırıq. Axşam isə günün necə keçdiyini anlamadan yenidən gecəyə çatırıq. Həyat sürətlənir, insan isə bu sürətin içində yavaş-yavaş yorulur.
Amma bu yorğunluq həmişə görünmür. İnsan gündüz işə gedir, insanlarla danışır, gülür, zarafat edir, telefonlara cavab verir. "Necəsən?" sualına çox vaxt eyni cavabı verir - "Yaxşıyam". Bəlkə də müasir insanın ən çox işlətdiyi, amma ən az düşündüyü sözlərdən biridir bu - "yaxşıyam". Çünki insan həmişə yaxşı olmaya bilər. Sadəcə bunu danışmağa vaxtı yoxdur.
Bəzən insanın problemi böyük bir faciə olmur. Bəzən onu yoran yüzlərlə kiçik məsələdir. Bitməyən işlər, maddi qayğılar, ailə məsuliyyətləri, gələcəklə bağlı narahatlıqlar, münasibətlərdə yaranan məsafə, daim nəyəsə çatmaq məcburiyyəti... Bunların hər biri ayrı-ayrılıqda kiçik görünə bilər, amma insanın daxilində toplananda ağır bir yükə çevrilir.
Ən qəribəsi isə budur ki, insan çox vaxt öz yorğunluğunu yalnız gecə anlayır. Şəhər sakitləşir, telefon bir müddət susur, ətrafda heç kim olmur və insan nəhayət öz düşüncələri ilə tək qalır. Keçmiş yada düşür, deyilməyən sözlər, verilməyən qərarlar, itirilən insanlar, qaçırılan imkanlar və sabahla bağlı suallar bir-birinin ardınca düşüncələrə doluşur. Gündüz səs-küyün içində eşidilməyən bütün bunlar gecə insanın daxilində daha aydın danışmağa başlayır.
Bəlkə də "içimizdə böyüyən gecə" elə budur - insanın özündən uzaqlaşması. Müasir dövrdə başqa bir yorğunluq da var - özünü başqaları ilə müqayisə etmək. Sosial şəbəkələrdə insanların ən yaxşı anlarını görürük. Kimsə səyahətdədir, kimsə yeni ev alıb, kimsə uğur qazanıb, kimsə xoşbəxt ailə şəkli paylaşır. Biz isə öz həyatımızın bütün çətinliklərini həmin insanların göstərdiyi ən gözəl anlarla müqayisə edirik. Sonra öz həyatımız bizə kifayət etmir.
Halbuki heç kim öz həyatının bütün həqiqətini sosial şəbəkədə göstərmir. İnsanların çoxu yalnız görünən tərəfini paylaşır. Görünməyən tərəfdə isə hər kəsin öz mübarizəsi var. Bəlkə də buna görə bir-birimizə qarşı daha anlayışlı olmalıyıq. Çünki qarşımızdakı insanın hansı yükü daşıdığını bilmirik. Gülən bir insanın daxilində hansı kədərin olduğunu, sakit görünən bir insanın beynində neçə sualın dolaşdığını, hər şeyə çatan kimi görünən bir insanın gecələr nə qədər yorulduğunu bilmirik.
Bu səbəbdən bəzən bir xoş söz, bir səmimi söhbət, bir "sən necəsən?" sualı düşündüyümüzdən daha böyük məna daşıya bilər. Bəlkə də bu dövrün ən böyük problemi insanların yorulması deyil. Yorulduqlarını belə özlərinə etiraf etməyə vaxtlarının olmamasıdır.
Amma insan dayanmağı da bacarmalıdır. Hər şeyə çatmaq mümkün deyil, hər problemi eyni gündə həll etmək mümkün deyil. Keçmişi dəyişmək də mümkün deyil. Bəzən sadəcə nəfəs almaq, bir qədər susmaq və özümüzü dinləmək lazımdır. Çünki həyat yalnız qaçmaqdan ibarət deyil. İnsan bəzən dayananda yolunu daha yaxşı görür.
İçimizdə gecələr böyüyə bilər. Yorğunluq arta bilər, həyat dəyişə bilər, bəzi yaralar iz buraxa bilər. Amma insanın daxilində səhərə yer saxlayan bir tərəf də var. Əsas məsələ onu itirməməkdir. Bəlkə də yaşamaq elə budur - hər şey yaxşı olduğu üçün deyil, hər şeyə baxmayaraq özünü itirmədən davam etmək.